EU2009

Nom entendo estas eleiçons. E com isso nom digo que nom saiba delas. Sei que elegemos aos representantes no parlamento europeu, sei que há umha circunscriçom única e até sei quem se apresenta e que coligaçons formam (as mais importantes em número de votos, claro).
E é desde este ponto que nom entendo. A passada semana recebim a publicidade eleitoral de rigor, dos partidos com representaçom no parlamentinho. Nim abrim os sobres de PP e PSOE, mas si o figem com o que spamearom os do BNG. E qual foi a minha surpresa que a papeleta que vinha coa publicidade era do BNG e nom, como aguardava, da coligaçom Europa dos Pobos-Verdes (composta por ERC, BNG, Aralar, CHA, EA, Los Verdes e Entesa per Mallorca). E a primeira da lista era a candidata do BNG, nom Oriol Junqueras, candidato de ERC e primeiro eurodeputado que sairia elegido de obtiver algum a coligaçom.
Busco informaçom ao respéito na web eleitoral do BNG e nom atopo mençom nenhuma á coligaçom, e o mesminho passa na de Esquerra. Mas sim, na web eleitoral de Aralar (ainda que de aspéito menos coidado que as anteriores). Aí podo ver que partidos componhem a coaligaçom e vejo o a candidatura completa, na orde na que sairiam de ser elegidos. De que na web eleitoral do BNG apareça Guillerme case tanto como Ana Miranda e que na principal ainda haja um banner de Galeuscat, nim comento nada.

Agora as perguntas, e a sério que nom sei as respostas e solicito que se alguem sabe algumha me saque de dúvidas:

• Que papeleta vou atopar o domingo na mesa eleitoral, a do BNG ou a da coligaçom?
• Se é a do BNG: vou atopar também as dos outros partidos que formam a coligaçom? E se nom é assim, vam atopar a papeleta do BNG os galegos que votem, ponhamos, em Barcelona? E vou atopar eu a de Esquerra ou a de Aralar?
  
• Se é a da Coligaçom, logo a papeleta que me enviarom nom é nula?

Pois isso, que nom entendo. E tampouco é que atope muita informaçom, a verdade.

WE WANT CHANGE

Hai 11 meses, en Xaneiro, un tal Barack Obama pronunciou un discurso tras perder nas primárias de New Hampshire ante a daquela candidata oficial do pertido demócrata Hillary Clinton. Ese discurso (aquí traducido por Cesare) foi o comezo da vitória de Obama nas eleccións a presidente do mundo mundial. E ese discurso levou aos EUA duas expresións que hoxe, unha vez Obama xa non é un tal Barack Obama, quedan para a história dese pais. Unha delas saiu do próprio Obama, o Yes We Can (si, podemos ou xa é fin de semana, segundo quen traduza), que quedou como lema da campaña, e que deu lugar a un estupendo video musical de Will I Am. A outra foi coreada polo público durante o discurso e foi a que, ao meu entender, resume o por que da vitória de Obama nas pasadas eleccións nos EUA: We want change (Queremos o cámbio).
O we want change pasa moitas veces nas eleccións por todo o mundo. O povo ás veces cansa dalgúns gobernos e pon unha esperanza de cámbio en alguén que, dalgún xeito,ten o carisma suficiente (se é que iso existe) para canalizar o seu descontento e transforma-lo nalgo positivo, nun algo que eleva a confianza da xente nas persoas e, tamén, na política.
Iso pasou na Estrada. Logo de quince anos de mandado da dereita un goberno de esquerdas chegou ao concello. Moita xente (eu entre eles) depositou unha esperanza de cámbio nese goberno de esquerdas, unha esperanza de que ia mellorar a vida das persoas do concello en detalles que podan parecer irrelevantes mais que son os que se notan no dia a dia.
O malo de depositar a confianza e a esperanza en alguén é que pode quitar-cha. No meu caso, o actual goberno estradense así o fixo. Eu queria o cámbio, mais non o vexo por ningures. Ningunha das áreas do goberno da Estrada cambiou. Non cambiou a política cultural, temos a mesma falla de actividades de hai dous anos, nin unha soa iniciativa, cousa que xa dixen hai seis meses, por certo. Non cambiou a política urbanística, continuamos sen ter un PXOM que ia estar aprobado nun ano e non hai indícios de que se vaia aprobar no próximo, así como tampouco hai indícios de que se vaia tentar cambiar o concepto do urbanismo que tiña o PP. En política ambiental a cousa vai a peor, coa teima de facer un parque empresarial á beira dun rio a pesar de saber que non é bo.
Poderia seguir nomeando cousas que non se fixeron, mais nin teño os programas dos partidos á man nin tempo para numerar tal cantidade de cousas. Simplemente nomeo como logro máis ou menos acadado o plan de participacoón cidadá e a creación das xuntas parroquiais. Polo resto, nada.
E agora, de novo, we want change.

NOT SO KINKY

O sábado celebrou-se en Compostela, como no resto do mundo, o dia do orgullo gai. Entre as actividades organizadas [.pdf, 445 KB] polo concello estaban unha série de concertos e entre eles un ao que asistín, o da Kinky Beat (é un myspace, aviso). A Kinki é un grupo que se formou hai uns anos en Barcelona, e que facia unha música fresca, que xa non adoita escoitar un por aí. Bos músicos e boas músicas. Acadaron certa sona no mundo musical alternativo cun disco que, persoalmente, penso que é moi bo, Made in Barna. O que non entendo é por que un grupo que aparece tocando e cantando cousas movidas e interesantes vira, dous discos máis tarde nun grupo de reagge que non ten nada que ver co que era, tocando nun concerto únicamente as cancións do seu último disco e que cando, nos bises, se decidiron a tocar catro das cancións do citado Made in Barna, ainda din que parece que vamos a tener que tocar canciones de esas, y eso que no queriamos. Non entendo por que un grupo máis ou menos novo renega así das suas (recentes) orixes. E non entendo que un grupo con ese pasado (recente) toque agora cancións dignas de King África que levan a un grupo de turistas alemáns a bailar a conga na Quintana (caso á parte foi a cantante dicindo á unha da mañá que tiñan que parar, que os curas tiñan que estar flipando). Pois iso, xa non son kinkis, non son o grupo que fun ver.

LE PUNK

Como na rapa de hai dous anos quedei con ganas de ver a Le Punk, onte aproveitei e fun ver a este grupo madrileño. Gostei do que vin, o que confirma aos organizadores dos concertos da rapa das bestas como bos oidos. Estaban de teloneiros de Candy Caramelo, un baixista de renome dentro do Pop-Rock estatal a quen xa vira con Ariel Rot (na Estrada) e Adolfo Cabrales (en Vigo). Paseino pipa no concerto, dúas horas máis bises acompañado dun tal Andrés, e xira coa sua lengua popular que ainda non escoitei. E disco do que o Calamaro só se dignou a tocar e cantar catro cancións para desgusto de algúns e alegria de moitos que puidemos desfrutar de boa parte da história do rock en español, ou polo menos en arxentino (como di o próprio). Por certo, que o iluminado (como podedes ver aprezar na foto)
desfixo-se en palabras de elóxio á Galiza e a Pontevedra de onde (como bo arxentino que se preze) era a súa abuela. Por certo, Candy é o segundo pola dereita.

XERAIS 2008: PAPELETAS ALTERNATIVAS

Como nas anteriores eleccións, no mundo desde un chimpin buscamos alternativas aos partidos tradicionais e que non se atopan nos coléxios eleitorais. Estas dúas papeletas de dous partidos teño que agradecer-llas a Fer, a primeira pola idea e a segunda polo lazo:

BRG: Bloque Rexionalista Galego



Cthulhu Presidente

SEN COMENTARIOS

Pois iso, que xa está todo dito.

INFERNO ROCK

Esta fin de semana celebrouse na Estrada o Inferno Rock, unha série de concertos de grupos punteiros de ámbito estatal e galego organizados por un emresario local, responsable da empresa Inferno Produccións. Persoalmente teño que dar a noraboa a esta xente, xa que son dos poucos que se adican a mover un pouco o panorama cultural da comarca (organizan tamén o Verea Rock e o Silleda Rock) a pesar de non contar con demasiadas axudas. De feito, son os mesmos que levan a grupos noveis (e non tanto) moitos venres no pub "O Inferno". E ainda que non son amante deses estilos musicais quito o sombreiro ante eles.
O que non acabo de entender é a dificultade que poñen certas administracións e colectivos á hora de celebrar estes concertos. O ano pasado xa tivemos polémica cando trouxeron a Silleda ao grupo Soziedad Alcoholica. Este grupo é moi controvertido xa que foi acusado (e absolto pola Audiencia Nacional) dun delicto de enaltecemento do terrorismo. Daquela remataron tocando igual.
Desta volta, e dado que o grupo xa foi absolto, non se podian facer manifestacións nin declaracións en contra do grupo as reticencias viraron cara outo lado. Leo hoxe no xornal que

O venres pola tarde xurdiron algúns problemas que ameazaron con provocar a suspensión do festival. Segundo os organizadores, apareceron axentes da Garda Civil e algún representante municipal. Reclamouse todo tipo de autorizacións, seguros, licenzas, medidas de seguridade e requisitos como os relacionados coa capacidade da sala.

E como ao final non deberon atopar resquicios legais, a polos controis de tráfico. Parar a todo aquel con "malas pintas" (pelo longo e camiseta negra) e rexistrar-lle o coche, bolsos, cachea-los ou pasar ao can (moi bonito o can, por certo) por arredor del. O típico, vamos. Como pasa todos os anos na Rapa.
Do que creo que non se decatan é de que (se era un control de drogas, claro) na Estrada é por todo o mundo coñecido que o das drogas está á orde do dia (ou da noite), e non se ven este tipos de actuacións de xeito aleatório. Non, só cando veñen os Jipis e os Kinkis a un concerto de ruido.
Non son formas.

POLA LIBERDADE DE EXPRESIÓN (III)

1, 7 e 1573. Son os números dos exemplares da revista semanal "El Jueves" retirados pola xustiza nos 30 anos da súa historia. Había 30 anos da última vez. E non había a "democracia" como agora. Pero cometeron un erro moi grande: non se pon á familia real na portada. Os lectores habituais da revista sabemos que moitas veces se publicaron caricaturas máis fortes do rei e a súa parentela, mais era dentro e ninguén a vía. Un par de centos de miles de jipis trasnochados. Agora, esa portada está en miles de páxinas web, xornais dixitais, televisión... e a revista esgotou a súa tirada. A edición dixital só poñía "SERVER IS TOO BUSY". Igual só era unha estratexia de márquetin de Monteys. Aínda llo van ter que agradecer ao del Olmo este. Eu merquei a revista o mércores e lina nos descansos do traballo, como se pode comprobar.

POLA LIBERDADE DE EXPRESIÓN II

O chimpín quere apoiar un blogo galego que avoga pola liberdade de elección e expresión. Chámase Tan gallego como el gazpacho. Adiante compañeiros, estamos con vós e contra todos os ataques inxustificados que recibides.

EN FESTAS 2007

Chega hoxe o remate para as festas da Estrada, cun balanzo positivo en comparación aos últimos anos. O certo é que, aínda que sempre se poden poñer pegas, desta volta non o vou facer. Creo que a comparativa deste ano cos precedentes, e sobre todo co ano pasado, deixa un balanzo positivo para a comisión actual. E como polo visto repiten para o ano próximo, imos darlles a posibilidade de melloralas sen críticas. Que non se poden pedir marabillas cando se parte de cero, xa bastante fixeron.
Do que vimos só vou falar do concerto do arxentino Coti Sorokin, que foi ao que asistín. Quen queira información dos outros deixo lazos a Pablokani cos Suaves, e á Voz co do Arrebato. De Rosa nada, que para o que cantou... E un detalle para a comisión, este si mo vou permitir: Escenarios descubertos en Galiza... son un risco innecesario.
Coti entrou no escenario pasadas as doce e cuarto da noite, ante unha praza case chea, e comezou con toda unha declaración de intencións, dandolle forte ás guitarras, cunha canción do seu novo disco, continuando cunha movida "Antes que ver el sol", para despois saudar e continuar coa presentación dos "Gatos e Palomas" mesturando cancións de "Esta mañana y otros cuentos. Demostrou tamén que sabía onde estaba, cando despois de cantar "El inmigrante", que adicou á emigración de ida e volta galego-arxentina, fixo un fragmento da "Miña terra galega" de Siniestro Total. E continuou coas referencias á emigración con "Buenos Aires", a quinta provincia galega nas súas propias palabras. Tivo tempo tamén para lembrar un par de clásicos como son "Me vuelvo loco" de Tequila e unha versión rocanroleira da "Princesa" de Sabina. O punto humorístico caeu cando, para presentar a canción "Pequeña historia de un funcionario corrupto", dixo que en todos os sitios había funcionarios corruptos e parte do público asinteu efusivamente, coas conseguintes risas dos que estaban enriba do escenario.
Para rematar, un par de bises con temas dos máis coñecidos, saúdo e fin.
Edito: se o propio Coti pon "minha terra galega" con ene agá no seu blog, eu non vou ser menos.

A ESTRADA 1-1 MORALZARZAL

O pasado sábado sorprendeume ver en Informativos Telecinco unha reportaxe sobre a vila madrileña de Moralzarzal (9.973 hab.), no que se explicaba que era o primeiro municipio do estado español en dispoñer unha rede Wi-Fi con cobertura en todo o término municipal. Pensei que escoitara mal, pois todos sabemos que esa reportaxe xa saeu en varios medios nacionais (TVG, vía Ruxeruxe, El País) referida á Estrada. Pero é o que ten a interné, que todo se atopa. Como se pode comprobar nas edicións dixitais de La Razón e Madridiario o proxecto Moralzarzal Digital consigueu que o municipo de Moralzarzal sexa

el primer municipio Wi-Fi de España

Pois eso, temos dous primeiros municipios Wi-Fi de España. Ou é que igual non estamos en España?

KINKI FESTA

Así clasificaría eu o sucedido na praia fluvial de liñares este sábado. E organizaba o concello, que incluso asisteu o concellal do ramo (o de xuventude, que supoño que iso non estará considerado como cultura). Pois miles de persoas (2 miles segundo a organización; 0,8 miles segundo as contas do chimpín) asistiron á primeira edición do festival PÉ NA ESTRADA, que tivo mellores actuacións que as festas. Non en van estaban os semi-locais Matraca Perversa e Festicultores (estupendos con esa cabra balcánica) e os ilocalizábeis Che Sudaka, apresentando o seu disco Alerta Bihotza. Para a Banda Potemkin xa non quedei, que o frio... despois non hai quen acenda. Como o ano que ven traian á Kinky Beat vai ser a repanocha. Por certo, que tampouco hai que perderse o festival de Ouzande o dia 22.